← Wróć do bloga

Jak przestać się zamartwiać?

Filip Konewecki · 18.11.2026

Jak przestać się zamartwiać

Zamartwianie nie jest przygotowaniem na przyszłość

Martwisz się o dziecko, pieniądze, pracę albo związek. Wydaje Ci się, że jeśli przemyślisz wystarczająco wiele scenariuszy, nic Cię już nie zaskoczy. Umysł podsuwa więc następne pytania: „A jeśli coś się stanie?”, „A co wtedy?”, „A jeśli nie dam sobie rady?”. I zanim wydarzy się cokolwiek rzeczywistego, zdążyłaś przeżyć w głowie kilka katastrof.

Zamartwianie bardzo często podszywa się pod odpowiedzialność. Możesz mieć wrażenie, że dbasz o bliskich albo przygotowujesz się na kłopoty, podczas gdy w rzeczywistości wielokrotnie odtwarzasz ten sam lęk. Nie oznacza to, że każda obawa jest bezpodstawna – ale zdecydowanie nie każda wymaga godzin myślenia.

Co naprawdę znajduje się pod Twoją kontrolą?

Nie chodzi tu o filozoficzną bierność, lecz patrzenie na świat z nowej perspektywy. Oczywiście, niektóre problemy wymagają działań; gdy jest ulewa a przecieka Ci dach, rozsądnie byłoby bezzwłocznie go naprawić. Ale bardzo często grzęźniemy w analizach i zamartwianiu się, które nawet nie doprowadza nas do nowych wniosków, a jedyne powoduje coraz większy lęk.

Jeśli masz nawyk negatywnego myślenia, nie będziesz w stanie utrzymać myśli, że jesteś konkretnie tym, kim chcesz być.
Neville Goddard, Gra w życie

Ile razy spędziliśmy cały wieczór na wyobrażaniu sobie, że wydarzy się najgorsze. Umysł nie odróżnia wtedy dobrze przydatnego planowania od ciągłego przeżywania niebezpieczeństwa. Zauważ, jak łatwo od pytania „co mogę zrobić?” przechodzisz do „co jeszcze mogłoby się zepsuć?”.

Właśnie dlatego przydatne jest proste rozdzielenie: działanie, które mogę podjąć teraz, oraz scenariusz, którego nie potrafię dziś rozstrzygnąć. Pierwszym się zajmij. Drugiego nie musisz dokarmiać przez całą noc.

Nie wierz automatycznie każdej prognozie umysłu

Wyobraź sobie, że bliska osoba spóźnia się dwadzieścia minut. Fakt jest prosty: jeszcze jej nie ma. Ale Twój umysł potrafi natychmiast przenieść Cię do wypadku, tragedii i wszystkich możliwych konsekwencji. Dopiero później dowiadujesz się, że rozładował się jej telefon.

Pamiętasz to napięcie? Nie zostało wywołane samą nieobecnością, lecz również historią, którą nadałaś temu wydarzeniu. Wykład Neville’a Kwestie Kluczowe (pobierz za darmo) zaczyna się od bezkrytycznej obserwacji reakcji. To dobry punkt wyjścia: zanim spróbujesz cokolwiek zmieniać, zobacz, które zdania dopowiadasz do samych faktów.

A jeśli często uznajesz najgorszy scenariusz za najbardziej prawdopodobny tylko dlatego, że wywołuje silne emocje – pomoże Ci artykuł Jak odróżnić fakty od własnych interpretacji?.

Spróbuj innego kierunku uwagi

Kiedy pojawia się lęk, nie musisz mówić sobie na siłę: „Na pewno wszystko będzie idealnie”. Spróbuj czegoś prostszego: „Ok, mam taką myśl” – po prostu ją zauważasz, obserwujesz, i co się dzieje? Nie przychodzi Ci 15 kolejnych, jeszcze gorszych. Następnie wróć uwagą do bieżącej czynności. Jeśli zagrożenie jest realne, działaj. Jeśli w tej chwili niczego nie możesz rozstrzygnąć, pozwól, aby pozostawało nierozstrzygnięte. I wiem, że sprawia to dyskomfort, ale gdy jego też zaobserwujesz, mózg się z nim oswoi i przestanie Ci go podsuwać; dyskomfort także się rozpłynie.

To nie jest bierna rezygnacja, tylko odzyskanie energii, którą zużywałaś na przewidywanie niepewnej przyszłości. Z tej perspektywy łatwiej również świadomie korzystać z wyobraźni, zamiast wykorzystywać ją wyłącznie do tworzenia obrazów tego, czego najbardziej się boisz. Bo łatwiej narysować coś na czystej, niż pobazgranej kartce;) I dokładnie tak działa Twój umysł.

Zapamiętaj jedno.

Nie musisz przygotowywać się do życia poprzez ciągłe przeżywanie najgorszych scenariuszy. Myślenie jest użyteczne, kiedy prowadzi do decyzji. Zamartwianie najczęściej prowadzi do następnego zamartwiania. Jeśli potrzebujesz praktycznej pracy z takim nawykiem, sięgnij do Szkolenia „Mistrzyni Umysłu”, a jeżeli największą trudnością jest silne napięcie emocjonalne, pomocnym uzupełnieniem może być Szkolenie „Mistrzyni Emocji”.