Kiedy myślenie staje się problemem
Próbujesz zasnąć, ale w głowie odtwarzasz rozmowę z pracy. Zastanawiasz się, dlaczego ktoś odpowiedział właśnie w taki sposób, co należało powiedzieć i co się wydarzy, jeśli źle Cię zrozumiał. Po chwili analizujesz jeszcze sytuację z zeszłego tygodnia, a potem zaczynasz planować pięć możliwych wersji jutra. Mijają dwie godziny, a Ty nadal nie jesteś bliżej rozwiązania żadnej z tych spraw.
Tak wygląda overthinking, czyli nadmierne analizowanie. Problemem nie jest to, że dużo myślisz. Problemem jest moment, w którym myślenie przestaje Ci służyć, a zaczyna krążyć w kółko. Umysł szuka pewności, więc wymyśla kolejne scenariusze. Tyle że każdy nowy scenariusz dostarcza jeszcze więcej materiału do analizy.
Myśl nie wymaga od Ciebie natychmiastowej odpowiedzi
Najważniejsze rozróżnienie brzmi: możesz zauważyć myśl i nie musisz jej kontynuować. Kiedy pojawia się: „A co, jeśli zrobiłam z siebie idiotkę?”, nie masz obowiązku przeprowadzać dwugodzinnego dochodzenia. To zdanie jest propozycją Twojego umysłu, nie zadaniem, które właśnie dostałaś do wykonania.
Po odkryciu – poprzez bezkrytyczną obserwację swoich reakcji na życie – tego „ja”, które należy zmienić, musisz sformułować swój cel.
Neville Goddard, Kwestie Kluczowe
Nauka Neville’a rozpoczyna się zresztą od samoobserwacji. W wykładzie Nieskończone stany wyróżnia on trzy fundamenty pracy nad sobą:
Te podstawy to: Samoobserwacja, Zdefiniowanie Celu i Oderwanie.
Neville Goddard, Kwestie Kluczowe
Najpierw obserwujesz, co dzieje się w Tobie, dopiero później możesz coś świadomie zmienić. Nie możesz natomiast nauczyć się panować nad uwagą, jeśli za każdym razem automatycznie dajesz się porywać pierwszej myśli.
Odróżnij problem od analizowania problemu
Załóżmy, że jutro masz ważną rozmowę. Przygotowanie kilku argumentów, zebranie informacji i zapisanie pytań może być bardzo użyteczne. Ale jeśli po raz trzydziesty odgrywasz hipotetyczną kłótnię, trudno uznać to za dalsze przygotowanie.
Zadaj sobie wtedy pytanie: „Czy właśnie rozwiązuję konkretną sprawę, czy tylko próbuję poczuć się pewniej poprzez dalsze myślenie?”. Jeśli masz działanie do wykonania, wykonaj je albo zanotuj na później. Jeśli niczego nowego nie możesz zrobić, nie potrzebujesz kolejnej rundy mentalnej dyskusji.
To także dobry moment, żeby odróżnić fakt od interpretacji. Ktoś powiedział: „Musimy porozmawiać”. To fakt. „Na pewno zrobiłam coś złego i zaraz mnie zwolnią” to już historia dołożona przez umysł. Szerzej rozłożymy tę różnicę w Jak odróżnić fakty od własnych interpretacji?.
Jak praktycznie przerwać pętlę?
Zacznij od nazwania tego, co się dzieje: „Teraz analizuję”. Nie mów: „Znowu jestem beznadziejna, nie potrafię wyłączyć głowy”, bo w ten sposób tworzysz kolejny problem. Zauważ sam proces, a następnie wróć uwagą do czegoś, co dzieje się rzeczywiście: kontaktu stóp z podłogą, oddechu, dźwięków w pomieszczeniu albo wykonywanego zadania.
Myśl może powrócić. Pozwól jej na to. Nie chodzi o udowodnienie, że przez minutę potrafisz mieć pustą głowę. Chodzi o to, żeby za każdym razem odzyskiwać prawo wyboru, czy wchodzisz w daną historię. Z czasem coraz łatwiej rozpoznasz moment, w którym zwyczajne myślenie przechodzi w nakręcanie się.
Zapamiętaj jedno
Nie musisz rozwiązać każdej myśli, żeby poczuć spokój. Czasami spokój pojawia się właśnie wtedy, kiedy przestajesz traktować każdą myśl jak pytanie wymagające odpowiedzi. Jeżeli nadmierne analizowanie jest Twoim codziennym nawykiem, w Szkoleniu „Mistrzyni Umysłu” pracujemy nad obserwowaniem tych automatyzmów i świadomym kierowaniem uwagą. Naturalnym rozwinięciem jest też Jak nauczyć się kierować własną uwagą?.