Wizualizacja to nie oglądanie filmu
Wielu ludzi wyobraża sobie, że prawidłowa wizualizacja musi być ostra, kolorowa i pełna szczegółów. Tymczasem możesz widzieć niewiele, a mimo to naprawdę poczuć ciężar pierścionka na palcu, chłód kluczy albo ciepło czyjejś dłoni. Liczy się uczestniczenie w krótkim doświadczeniu, nie jakość obrazu.
Zacznij od końca. Jeśli pragniesz własnego mieszkania, nie projektuj wizyty u notariusza i podpisywania umowy. Wyobraź sobie, że wieczorem zamykasz już drzwi swojego domu. Jeśli chcesz relacji, nie odtwarzaj sześciu randek, tylko zwykły moment bliskości, który byłby dla Ciebie normalny, gdybyś już w niej była.
Wybierz jeden prosty akt
Najlepsza scena jest krótka, powtarzalna i zmysłowa. Nie musi zawierać całego pokoju, rozmowy i szczegółowego scenariusza. Poczuj tylko nacisk ramion w przytuleniu, ciężar kluczy lub jeden uścisk dłoni. W wyobraźni jesteś tam teraz, a nie oglądasz siebie z zewnątrz.
Stworzyłem więc jak najbardziej realistyczną i żywą reprezentację tego, co widziałbym, robiłbym i słyszałbym, gdybym fizycznie znajdował się na tym statku.
Neville Goddard, Gdziekolwiek stanie Twoja stopa
Zanim rozpoczniesz, rozluźnij ciało. Pozwól myślom zwolnić. Jeżeli korzystasz z SATS, zacznij wtedy, gdy ciało jest ciężkie, ale jeszcze nie pojawiają się przypadkowe obrazy senne. Ten moment dokładniej wyjaśniam w Jak wejść w stan półsnu (SATS)?.
Uwaga minus wysiłek
Delikatnie powtarzaj prosty akt. Nie próbuj poprawiać każdego szczegółu. Jeśli uwaga ucieknie, wróć do jednego doznania, a nie do całej historii. Z czasem scena może stać się mniej wyraźna i bardziej automatyczna. Nie walcz, aby zatrzymać ją w idealnej formie. Celem jest wejście w stan spełnienia, a nie utrzymanie perfekcyjnego filmu. Tak naprawdę po wejściu w stan półsnu Twoim jedynym zadaniem jest powracanie do wyobrażonego bodźca.
Jeśli nie potrafisz jeszcze pozostawać przy scenie, poćwicz na neutralnym przedmiocie: owocu trzymanym w dłoni, jego temperaturze, ciężarze i fakturze. Najpierw uczysz uwagę spokojnie wracać, dopiero później pracujesz z ważnym pragnieniem.
Jedna scena, jedno doświadczenie
Nie próbuj jednocześnie tworzyć ostrego obrazu, słyszeć pięciu głosów i wywoływać wielkiej radości. Jeżeli pragniesz mieszkania, możesz wyobrazić sobie jedynie ruch klucza w zamku. Jeżeli związku, wystarczy ciężar ramienia osoby, którą przytulasz. Jeżeli sukcesu, proste „gratuluję” i krótki uścisk dłoni. Scena powinna wydarzyć się już po spełnieniu pragnienia i być tak krótka, żebyś nie musiała pilnować jej scenariusza.
Szczególnie uważaj na perspektywę. Kiedy oglądasz samą siebie z boku, łatwo pozostać widzem. Spróbuj zobaczyć własne dłonie, poczuć kontakt z przedmiotem i pozwolić, aby Twoje ciało uczestniczyło w wyobrażonym akcie. Nie chodzi o artystyczną jakość obrazu. Chodzi o subiektywne doświadczenie przebywania „tutaj”, a nie patrzenia „tam”. Jeśli trudno Ci wyobrazić sobie siebie z pierwszej osoby, i automatycznie widzisz siebie z trzeciej, pamiętaj, że to tylko nawyk. Też tak kiedyś miałem, kwestia treningu;)
Co zrobić, kiedy uwaga odpływa?
Nie zaczynaj całej sceny od początku. Nie poprawiaj koloru ścian ani twarzy innych ludzi. Wróć delikatnie do tego samego elementu: nacisku, dotyku, ciężaru lub jednego ruchu. Jeśli praktykujesz przed snem, pozwól scenie stawać się coraz mniej wysiłkową. W wykładzie Gdziekolwiek stanie Twoja stopa Neville opowiada, jak wyobrażał sobie wchodzenie na statek, wracając do tej czynności, ilekroć jego myśli odpływały. To cenny przykład prostoty i cierpliwego powrotu do jednego aktu.
Zapamiętaj jedno
Dobra wizualizacja jest prostym doświadczeniem spełnienia. Nie zmuszaj się do silnych emocji i nie oceniaj sesji po ostrości obrazu. Cały proces – od sceny do SATS – rozwija Szkolenie „Mistrzyni Wizualizacji”, a sens czucia pomaga zrozumieć Sekretem jest Czucie.